هم موسم بهار طرب خیز بگــــــــــذ رد            هم فصل ناملایم پاییز بگــــــــــــــــذ رد
گر نا ملایمی به تو کرد از قـضــــــــــا                   خود را مساز رنجه که این نیز بگذرد

آرزو دارم شبی عاشق شوی . آرزو دارم بفهمی درد را . تلخی برخوردهای سرد را . می رسد روزی كه بی من سر كنی . می رسد روزی كه مرگ عشق را باور كنی ...

تو باز میکنی اغلب دری به رویاها

و دلبرانه مرا میبری به رویاها

و اشتیاق حضور تو میکشد هردم

مرا ، اگر بزنم هم سری به رویاها

تو بی خیال منو ، من پر از خیال تو ام

سپرده ام دل و چشم تری به رویاها

چقدر فاصله داریم، پیر من تو جوان

چرا ؟ چگونه مرا میبری به رویاها...

 

در آنجا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
 صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
 نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم کای خداوند
 من او را دوست دارم دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
بهم زد خواب شوم اختران را
 غبار آلوده و بی تاب کوبید
 در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستونها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستوی داد
ز خاک ره درون حوض کوثر
خدا در خواب رویابار خود بود
بزیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلکهای نقره آلود
 دریغا تا سحر گه بسته بودند
سبک چون گوش ماهی های ساحل
 به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صد بار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا می خواست تا با پنجه خشم
حریر خواب او را پاره سازد
 صدا فریاد می زد از سر درد
به هم کی ریزد این خواب طلایی
من اینجا تشنه یک جرعه مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدایی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمانهاست
 هنوز این دیده امیدوارم
خدایا این صدا را میشناسی
من او را دوست دارم دوست دارم     

                                                                                                  فروغ فرخزاد

                  رحیل

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت 
                                                         دیدیم کزین جمع پراکنده کسی رفت
 شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ
                                                         زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت
 آن طفل که چون پیر ازین قافله درماند
                                                         وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت
از پیش و پس قافله عمر میدنیش 
                                                         گه پیشروی پی شد و گه باز پسی رفت
 ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم 
                                                        دریاست چه سنجد که بر این موج خسی رفت
 رفتی و فراموش شدی از دل دنیا 
                                                       چون ناله مرغی که ز یاد قفسی رفت
رفتی و غم آمد به سر جای تو ای داد 
                                                       بیدادگری آمد و فریادرسی رفت
 این عمر سبک سایه ما بسته به آهی ست 
                                                        دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت

امیر هوشنگ ابتهاج (زادهٔ ۶ اسفند ۱۳۰۶)، معروف به «ه.الف سایه»، شاعر متخلص به سایه و موسیقی‌پژوه ایرانی است.

سایه هم در آغاز، همچون شهریار، چندی کوشید تا به راه نیما برود؛ اما، نگرش مدرن و اجتماعی شعر نیما، به ویژه پس از سرایش ققنوس، با طبع او که اساسا شاعری غزلسرا بود؛ همخوانی نداشت. پس راه خود را که همان سرودن غزل بود؛ دنبال کرد.

سایه در سال ۱۳۲۵ مجموعهٔ «نخستین نغمه‌ها» را، که شامل اشعاری به شیوهٔ کهن است، منتشر کرد. در این دوره هنوز با نیما یوشیج آشنا نشده بود. «سراب» نخستین مجموعهٔ او به اسلوب جدید است، اما قالب همان چهارپاره‌است با مضمونی از نوع تغزل و بیان احساسات و عواطف فردی؛ عواطفی واقعی و طبیعی. مجموعهٔ «سیاه مشق»، با آنکه پس از «سراب» منتشر شد، شعرهای سالهای ۲۵ تا ۲۹ شاعر را دربرمی‌گیرد. در این مجموعه، سایه تعدادی از غزل‌های خود را چاپ کرد و توانایی خویش را در سرودن غزل نشان داد تا آنجا که می‌توان گفت تعدادی از غزل‌های او از بهترین غزل‌های این دوران به شمار می‌رود.

سایه در مجموعه‌های بعدی، اشعار عاشقانه را رها کرد و با مردم همگام شد. مجموعهٔ «شبگیر» پاسخ‌گوی این اندیشهٔ تازهٔ اوست که در این رابطه اشعار اجتماعی باارزشی پدید می‌آورد. مجموعهٔ «چند برگ از یلدا» راه روشن و تازه‌ای در شعر معاصر گشود.

در ادامه از مجموعه سیاه مشق اشعار زیبایی را برایتان انتخاب کرده ام که از نظرتان خواهد گذشت.

... گریه کنم یا نکم * حرف بزنم یا نزنم* من از هوای عشق تو دل بکنم یا نکنم؟

نه میشه از تو دل برید / نه میشه با تو دل سپرد

نه میشه عاشق تو موند / نه میشه فارغ تو موند

هجوم بن بست و ببین هم پشت سر هم رو برو راه سفر با تو کجاست من از تو میپرسم بگو؟

بن بست این عشق و ببین هم پشت سر هم رو برو راه سفر با تو کجاست من از تو میپرسم بگو؟

گریه کنم یا نکم * حرف بزنم یا نزنم* من از هوای عشق تو دل بکنم یا نکنم؟

توبال بسته منی / من ترس پرواز توام

برای آزادی عشق از این قفس من چه کنم؟

گریه کنم یا نکم * حرف بزنم یا نزنم* من از هوای عشق تو دل بکنم یا نکنم؟...

((گریه کنم یا نکنم* حرف بزنم یا نزنم* من از هوای عشق تو دل بکنم یا نکنم*))

با این سوال بی جواب پناه به آینه می برم

خیره به تصویر خودم می پرسم از کی بگذرم.

یه سوی این قصه تویی

یه سوی این قصه منم

بسته بهم وجود ما

تو بشکنی من میشکنم...

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگربه اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی،
وقتی نگذاری ديگران به تو كمك كنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه
تكراری بروی…
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش
وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می كنند،
دوری كنی. .. .،

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها
نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگی‏ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی.

امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن

نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن!

                                                                                                                           پابلو نرودا

                                                                                                         ترجمه از احمد شاملو

و پائیز مثل هر فصل دگر

باز آمد و رفت
و این رسم زمان من و توست!
هر آمدنی را رفتنی ست در کار.

روزهای خزان همه یادگاران ِ تو اند!
روز میلاد ِ تو اند.
روز میلاد ِ منند.
روز میعاد من و تو.

من و دل ماندیم در حسرتِ تو
در حسرتِ یک پائیز دگر
آه ...پائیز هم آمد و رفت!
دل بسوزاند و برفت..
افسوس ....
پائیز هم آمد و رفت!      ع.م.آزاد